Turyści zwiedzający wyspę, korzystają głównie ze sportów wodnych. Niemal na całym wybrzeżu są fantastyczne warunki do windsurfingu (najlepsze miejsca koło Cabarete). Jednak miłośników tego sportu można spotkać niemal na każdej plaży. Poza tym turyści na ogół wybierają również jeździectwo. Dzięki bardzo zróżnicowanemu krajobrazowi jest tu wiele wspaniałych tras zarówno na piesze spacery, jak i konne przejażdżki. W największych skupiskach turystycznych nie brakuje również pól golfowych, które niemal bez przerwy są oblegane.

Jednak dla prawdziwego Dominikańczyka najważniejszy jest baseball. Na trybunach stadionów nie ma podziału na warstwy społeczne. Spotykają się tu zarówno menadżerowie firm, jak i pracownicy plantacji trzciny cukrowej. Wszyscy łączą się w kibicowaniu swojej drużynie. Najprawdopodobniej miłość do tej dyscypliny przybyła z Ameryki Północnej. O mistrzostwo kraju walczy sześć drużyn z największych miast Dominikany. Mecze są rozgrywane przez sześć dni w tygodniu, a sezon trwa od października do stycznia. W zimie na największe stadiony, bilety wykupywane są z kilkutygodniowym wyprzedzeniem. W czasie kiedy na Dominikanie nie trwają ligowe rozgrywki, większość ludzi zasiada przed telewizorami wpatrując się w transmisje meczów z ligi amerykańskiej. Warto podkreślić, że właśnie Dominikana ma najwięcej graczy (spośród wszystkich krajów Ameryki Środkowej) występujących w lidze amerykańskiej. W najwyższej lidze rozgrywkowej występuje ich aż pięćdziesięciu, a w niższych ligach gra ich około pięciuset. Wyspa jest chętnie odwiedzana przez łowców talentów pracujących dla klubów z USA. Obserwują oni mecze w zimie, wyławiają najlepszych graczy i proponują im olbrzymie kontrakty. Największe kluby amerykańskie organizują również na miejscu kursy szkoleniowe, na których przez trzy miesiące młodzież uczy się odbijać piłkę, a najlepsi młodzi zawodnicy od razu trafiają do Stanów Zjednoczonych, w celu dalszego rozwijania swojego talentu i oczywiście gry w barwach klubu, który go odkrył.

Wielu graczy, którzy trafili do najlepszej ligi baseballowej świata, wychowywało się właśnie w bateys (przypominające koszary osiedla dla biedoty, które są niemal wokół każdego miasta, a mieszkają tam głównie ścinacze trzciny z rodzinami). Najbardziej znanym graczem dominikańskim jest z pewnością „Niszczyciel” Sammy Sosa. On również zaczynał zabawę z piłką na nierównych boiskach na takim osiedlu, teraz jest multimilionerem, a część swojej gigantycznej fortuny przeznacza na rozwój młodzieży na rodzinnej wyspie.

Wystarczy pojechać z Santo Domingo bardzo dobrze utrzymaną arterią Carreter Sanchez w kierunku zachodnim i już po kilku kilometrach mijamy całe skupisko przemysłu, a zapach z kominów przemysłowych, zamienia się w bardzo miły zapach świeżo ściętej trzciny cukrowej, a także aromatycznych ziół rosnących na poboczach. Nie ma tu może tak wspaniałych plaż z drobniutkim piaskiem, ani wspaniałych palm kokosowych, ale ta dominikańska pustynia otoczona łańcuchami górskimi i porośnięta krzewami oraz kaktusami i tak robi niesamowite wrażenie. Dojeżdżając do San Cristobal mamy nieodparte wrażenie, że wjeżdżamy ponownie do Santo Domingo, z tym że w wersji miniaturowej. Miasto to ma złą sławę, ze względu na to, że właśnie tu urodził się największy dyktator Trujillo Molina. W tym bardzo zanieczyszczonym mieście życie biegnie bardzo szybko, nikt nie ma czasu myśleć u turystach. Właśnie tu w miejscowym ratuszu (Palacio de Ayuntamiento) została ogłoszona pierwsza konstytucji Republiki Dominikańskiej. Po tym wydarzeniu Trujillo nazwał San Cristobal „Zasłużonym miastem” (tą nazwę zmieniono zaraz po jego śmierci). Niedaleko Parqe Duarte znajduje się kościół Nuestra Senora de la Consolacion. Tutaj mieści się pierwszy grób dyktatora, jednak jego szczątki zostały przeniesione i obecnie znajdują się na paryskim cmentarzu. Generał z państwowych funduszy dużą część pozostawił w tym mieście.

Dalej na zachód, na niewielkim wzgórzu, mieści się El Castillo del Cerro. Jest to sześciopiętrowy budynek, w którym dawniej mieszkała rodzina dyktatora. Wydał na nią ponad 3 miliony dolarów – oczywiście, z pieniędzy państwa. Dziś jest ogołocona niemal ze wszystkiego, a po jej ruinach można się za parę dolarów wybrać na przechadzkę z uzbrojonym strażnikiem. Sam generał urzędował w innej ekstrawaganckiej rezydencji – Casa de Caoba – Mahoniowy Dom (5 kilometrów na północ od miasta).

Jadąc 15 kilometrów za miasto, warto dojechać do Reserva Antropologica de las Cuevas de Borbon. Jest to rezerwat połączonych ze sobą 40 jaskiń, wśród których znajdują się również najbardziej znane w całej Dominikanie - Cuevas de El Pomier. Znane są one głównie z tego, że odkryto w nich ponad kilka tysięcy indiańskich malunków narysowanych na skałach. W jaskiniach tych mieszka też wiele tysięcy nietoperzy; jest tu ich największe skupisko na wyspie.

Merengue to rodzaj żywiołowej i radosnej muzyki. Ma one swoje korzenie na Dominikanie. W wolnym tłumaczeniu z języka hiszpańskiego merengue, znaczy „ubite jajka”. Muzyka ta została wykreowana w latach dwudziestych XX wieku przez Nico Lorę. Jednak najbardziej popularna stała się dzięki byłemu dyktatorowi Rafaelowi Trulijjo. Kiedy był prezydentem Dominikany w latach 30., merengue stała się muzyką i tańcem narodowym. Charakteryzuje się ona jednostajnym, wyraźnym rytmem. Na początku kiedy ta muzyka się pojawiła, teksty utworów były wulgarne, jednak nikomu to nie przeszkadzało w świetnej zabawie. Największy festiwal merengue odbywa się co roku w październiku w stolicy kraju - Santo Domingo.

W lutym w całym kraju odbywają się imprezy karnawałowe, największe obchody noworoczne mają miejsce w La Vedze i Santo Domingo. W stolicy odbywa się wielka noworoczna maskarada, w której biorą udział przedstawiciele największych ośrodków kanałowych w kraju. Najbardziej rozpoznawalne są toros y civiles (byki i mieszczanie), reprezentujący region Montecristi.

W październiku świętowana w całym kraju jest rocznica dotarcia na wyspę Krzysztofa Kolumba. Największe uroczystości odbywają się 12 października pod pomnikiem Faro a Colon. Poza tym również w tym miesiącu na północnym wybrzeżu odbywają się znane festiwale jazzowe, na które zjeżdżają nie tylko krajowi muzycy, ale również wiele zespołów głównie z Ameryki Północnej.

21 stycznia do bazyliki w Higuey zmierzają tłumy wiernych, gdyż właśnie w ten dzień jest święto ku czci Matki Bożej Altagracia - patronki Dominikany. W nocy poprzedzającej święto w wielu miejscowościach zapala się świece, odbywają się imprezy połączone z tańcem oraz śpiewem.

Na Dominikanie, podobnie jak w każdym innym kraju, obchodzone są zarówno święta religijne, jak i kościelne. Są one bardzo różne a każde z nich obchodzone jest inaczej, jednak dla turystów najbardziej atrakcyjne są imprezy związane z karnawałem. Jest on obchodzony niemal z takim rozmachem jak w Brazylii, zabawa trwa całą dobę, ludzie bawią się i tańczą na ulicach. Poza tym warto podkreślić, że jest tu dużo taniej niż w Brazylii, co jest poważną zaletą spędzania Sylwestra i karnawału na wyspie.

Jadąc dalej drogą docieramy do 40 – tysięcznego miasta Bani (jest ono również znane jako „miasto poetów”). Sama nazwa miasta oznaczająca dosłownie „zasobny w wodę”, podpowiada nam, że dotarliśmy do bardziej urodzajnych terenów. Osada ta została założona przez emigrantów z Wysp Karaibskich w XVIII wieku. Miejscowość nie ma jednak zbyt wiele do zaoferowania. Znajdują się tu jedynie dwa muzea, do których warto zajrzeć. Pierwsze z nich to Museo de Maximo Gomez. Jest ono upamiętnieniem urodzonego tutaj XIX - wiecznego kubańskiego wojownika o wolność. Poza nim jest jeszcze Museo del Cafe Dominicano. Jest to muzeum głównie dla amatorów kawy, odkrywające sekrety dominikańskiej odmiany kawowego ziarna. Warto jeszcze zajrzeć na miejscową plażę, która jest trudno dostępna, ale warta zachodu.

Prawdziwe atrakcje tej części wyspy, znajdują się nieco dalej na południe, w kierunku Morza Karaibskiego. 30 kilometrów na południe od Bani znajdują się góry soli - Bahia de Las Calderas i Sierra Martin Garcia. Wyglądają one bardzo abstrakcyjnie, wżynając się w zatokę Las Calderas. Właśnie dzięki swemu wyglądowi góry te zostały uznane za narodowe pomniki przyrody. Zatoka ta jest również bardzo popularna wśród windsurferów. Znajduje się ona na drugim miejscu (po Cabarete na północnym wybrzeżu) wśród miejsc do surfowania na Dominikanie. Znaczącym minusem jednak jest to, że to obszar słabo zaludniony, a jeśli już to przez typowych rolników, w związku z czym ciężko tu znaleźć jakikolwiek nocleg. Trochę dalej kierując się na północ docieramy do malowniczej wioski rybackiej – Palmar de Ocoa. Tutaj również można popływać na desce w bardzo dobrych warunkach, dodatkową przewagą tej osady jest to, że istnieje tu możliwość wynajęcia przytulnej hacjendy. Kolejną (za to większą, bo kilkudziesięciotysięczną) miejscowością w tym regionie jest Azua de Compostella. Została ona założona w 1054 roku przez hiszpańskiego żołnierza i kolonizatora (późniejszego władcę Kuby) Diega Velazqeza. To również jest kolejna ruchliwa miejscowość, utrzymująca się głównie z rolnictwa. Uprawiane są tu głównie melony i arbuzy.

Tutaj, 19 marca 1844 roku, armia dominikańska stoczyła bitwę o niepodległość z armią haitańską. Fakt ten upamiętnia pomnik znajdujący się w Parku Centralnym (Parqe Centrale). Jedna z legend głosi, że również właśnie tutaj pochowano wódz plemienia Tainów - Enriquillo.

Animizm (z łac. animi - dusza) jest to zespół wierzeń najczęściej spotykany w religiach archaicznych, ale też we współczesnych, który zakłada istnienie dwóch światów. Świata duchowego i materialnego. W tych wierzeniach dusza zmarłej osoby przypisywana jest roślinom, minerałom, zwierzętom oraz żywiołom. Według głównego założenia animizmu dusza człowieka po śmierci przedostaje się do innego świata. Przebywa tam z innymi duszami oraz z duchami. Mają one wpływ na życie ludzkie mogą być przychylne lub nieprzychylne. Część idei animistycznych jest obecna w wielu religiach świata. Niemal zawsze z tą religią związani są szamani. Są oni łącznikami między dwoma światami, wpadając w swój trans łączą się ze światem duchowym, i nawiązują kontakt z duchami. Dzięki nim równoważą się stosunki pomiędzy obydwoma światami. Nazwania tej religii animizmem dokonał znany antropolog kultury Edward Tylor.

Podstawowe założenia religii voodoo pochodzą od dawnych wierzeń ludów afro amerykańskich (głównie Joruba, Kongo oraz Fulan), pomieszanych z elementami wiary katolickiej i spirytyzmu. Na Dominikanę przybyła ta religia z niewolnikami, którzy nie chcieli porzucić swej wiary i nie dali się nawrócić na chrześcijaństwo. Połączyli oni swoich bogów ze świętymi katolickimi, aby uniknąć prześladowań (Oxala - bóg miłosierdzia to Jezus, Szango – bóg burzy - Jan Chrzciciel, Papa Legba – bóg strzegący granicy między światem żywych i duchów - jest przedstawiany pod postacią Świętego Piotra). Podstawą kultu są „rytuały opętania”. Bardzo ważną rolę pełnią w nich bębny. Podczas takich rytuałów szaman wprowadza w trans wszystkich uczestników. Kiedy są w transie, zostają opanowywani przez loa (duchy). Zarówno szamani, jak i szamanki mają największą wiedzę o świecie duchów, i tylko w ich obecności mogą się odbywać wszystkie rytuały. Poza tym wśród wyznawców tej religii panuje przekonanie, że zmarłego można ożywić i stworzyć z niego „posłuszną maszynę”, czyli zombie. Bardzo często szamani i szamanki używają laleczek voodoo, za pomocą których mogą rzucać klątwy, ale także uzdrawiać.

Samo słowo voodoo pochodzi z języka plemiona Fulanów i znaczy po prostu: duch. Wyznawcy tej religii uprawiają również kult swoich przodków. Poza tym do grona najważniejszych świętych często dołączają ludzi zasłużonych dla narodu lub lokalnej społeczności.

Na północy znajduje się Park Narodowy Armando Bermudez, w większości porośnięty sosnami. Panuje tam klimat alpejski, bywa chłodno a w zimie temperatury spadają nawet poniżej minus 8 stopni Celsjusza. Na ogół zorganizowane wycieczki zaczynają swoje zwiedzanie od małych miasteczek, w których jest wejście z posterunkiem straży leśnej. Turyści indywidualni muszą wynająć wykwalifikowanego przewodnika oraz wykupić wejściówki do parku. Można też wejść od strony San Jose de las Matas. Jest to małe dosyć nowoczesne miasteczko położone na południowy zachód od Santiago de los Caballeros. W parku wytyczono wiele ścieżek dla turystów prowadzących na Pico Duarte. W tym parku krajobrazowym mieszka bardzo dużo różnych gatunków ptaków (cotorra - papuga zamieszkująca jedynie Dominikanę, Cigna Palmera - dzięcioł, ptak narodowy Republiki Dominikany, papagayo - pilik żółtodzioby oraz guararuao - myszołów, polujący na niewielkie gryzonie). Kiedyś w tym rejonie mieszkańcy polowali na dziki, które atakowały żywy inwentarz. Jednocześnie ten poziom gór to wielkie siedlisko myszy i hutii (niewielki gryzoń występujący jedynie na tej wyspie), poza nimi na niżej położonych poziomach można spotkać różne gatunki małych węży. Na południe od parku Armando Bermudez oraz na zachód od Constanzy rozpościera się Park Narodowy Jose del Carmen Ramirez. W sumie przez oba te parki przepływa kilkanaście najważniejszych rzek w kraju. Jest to najlepiej zaopatrzony w wodę region w kraju. Rzeki, które stąd wypływają, zaopatrują w wodę całą dolinę San Juan, która należy do najbardziej żyznych terenów w kraju. W parku znajduje się również źródło rzeki Rio Yaque del Sur, czyli rzeki nazywanej bliźniaczką Yaque del Norte. W sumie rzeki oraz ich dopływy przepływające przez ten region nawadniają około 5 tysięcy gruntów. Poza tym woda, która w nich płynie napędza pobliską hydroelektrownię, dostarczającą prądu do pobliskich miejscowości.

W każdym kraju bez względu na jego położenie, jedną z najważniejszych rzeczy wartych zwiedzenia są parki narodowe. Nie inaczej jest w Dominikanie, parki narodowe w tym kraju dostarczają niesamowitych przeżyć i niezapomnianych wspomnień.

Środkowe Kordyliery są największym pasmem górskim na Dominikanie. Ciągną się one przez całą długość wyspy, od Haiti aż po San Cristobal. Najwyższy szczyt tego pasma to Pico Duarte (3175 m n.p.m ). U jego stóp szczytu leżą najważniejsze miasta tego regionu Jarabacoa oraz Constanza. Są to rejony typowo rolnicze, ale znajdują się tutaj również nieliczne zakłady przemysłowe. Ich działalność głównie oparta jest na wydobyciu niklu, srebra i boksytów.

Najwyższe góry na Dominikanie przyciągają turystów z całego świata. Zarówno takich, którzy po prostu chcą się napatrzyć na piękno przyrody, jak również tych którzy szukają dodatkowej dawki adrenaliny oraz przygód.

Jarabacoa to małe sześciotysięczne miasteczko, położone w dolinie u zbiegu rzek Jimonea oraz Yaque del Norte. Ludzie żyją tu przede wszystkim z rolnictwa. Uprawiają wiele gatunków kwiatów, a także różne gatunki owoców oraz warzyw. Dzięki temu, że w okolicy są trzy rzeki, bardzo dużo turystów wybiera się na spływy kajakowe, czy też pontonem. Każdy może sobie taką wyprawę dostosować do swoich umiejętności, gdyż na różnych odcinkach rzek znajdują różne stopnie trudności trasy. Będąc w okolicy warto z bliska zobaczyć dwa wodospady: El Salto de Baiguate, oraz większy znacznie bardziej spektakularny El Salto de Jimenoa.

Wspaniałą doliną wcinającą się głębiej w góry jest Constanza. To najwyżej położona dolina w kraju. W zimie czasem temperatury spadają poniżej zera. Połączenie w miarę łagodnego klimatu i żyznych ziem pozwala na uprawę owoców i warzyw, które raczej nie są spotykane w reszcie kraju (czosnek, kapusta, truskawki). Z lasów otaczających miasto pozyskuje się sosnę amerykańską oraz drzewo hebanowe.

Na wschód od Constanzy, nieco wyżej w górach, znajduje się małe miasteczko Bonao. Swoją największą sławę zdobyło dzięki słynnemu dominikańskiemu malarzowi – Candido Bido, który się w nim urodził oraz tworzył w okolicy. Jego obrazy zdobią najbardziej prestiżowe dominikańskie galerie.

Będąc na Dominikanie trzeba poświęcić choćby kilka dni na zwiedzenie, chociaż części tego wspaniałego regionu. Widoki tu spotykane są naprawdę jedyne w swoim rodzaju, a bogactwo otaczającej przyrody zachwyci nie tylko miłośników natury.

Głównym ośrodkiem gospodarczym nie tylko w tym regionie, ale również w kraju, jest Santiago de los Caballeros. Dzięki obecności rzek Yaqedel Norte i Yuna, oraz temu że region jest położony w dolinie, są tu odnotowywane duże ilości opadów. Właśnie dzięki temu tereny tutaj są tak żyzne. Życie w tej urodzajnej dolinie toczy się już setki lat. Krzysztof Kolumb, gdy tu dopłynął nazwał tą dolinę La Vega Real - Królewska Dolina. Po dotarciu tutaj konkwistadorzy założyli dwie osady: Santiago de los Treinta Caballeros oraz La Concepcion de La Vega. Niestety, te bardzo szybko rozwijające się miasta w XVI wieku zostały zniszczone przez trzęsienie ziemi. Po wielu latach zostały one odbudowane, ale w zupełnie innym miejscu.

Największym miastem regionu, a zarazem drugim co do wielkości miastem Dominikany, jest Santiago de los Caballeros. Jest to znaczący ośrodek gospodarczy i biznesowy. Oba te największe miasta ostro ze sobą rywalizują. Mieszkańcy Santiago dumnie podkreślają, że to właśnie z ich miasta pochodziła większość prezydentów tego kraju, a także wiele największych osobistości ze świata kultury, polityki i sztuki. W atrakcyjnej południowej części miasta znajduje się szczycący się doskonałą reputacją w całym kraju Universidad Catolica Madre y Maestra. Na wzgórzu nad wodami rzeki Rio Yaqe del Norte, została zbudowana w XIX wieku twierdza - Fortaleza San Luis. Wtedy służyła ona jako więzienie, obecnie stacjonują tam wojska Republiki Dominikany. Dlatego nie jest ona udostępniona dla turystów. W mieście warto zwiedzić Catedral de Santiago Apostol (katedra Świętego Jakuba Apostoła). W jej wnętrzu uwagę przyciąga rzeźbiony i zdobiony płatkami złota mahoniowy ołtarz. Obok budynku katedry znajduje się Museo del Tabaco. Jak sama nazwa wskazuje ekspozycja dotyczy wyrabiania i rozmaitych gatunków tytoniu. W pobliżu swoją siedzibę ma Centro de la Cultura. W jego skład wchodzą Teatro Nacionale oraz szkoła muzyczna, w której odbywają się koncerty miejscowych muzyków bądź gościnne występy gwiazd z Ameryki Północnej.

Miasto te odwiedza się głównie w celach biznesowych. Nie jest to raczej raj dla turystów. Eleganckie hotele goszczą kadry kierownicze firm z całego świata. Życie nocne stoi tu na wysokim poziomie, a za to robiąc zakupy zaoszczędzimy dużo w porównaniu ze stolicą.

W wioskach i miasteczkach tego regionu, który obejmuje obie strony półwyspu, żyje ponad 80 tysięcy ludzi. Będąc tam odnosi się wrażenie, jakby czas zatrzymał się w miejscu. Nie ma wielu turystów, hoteli i całego tego gwaru. Można tu znaleźć plaże niemal zupełnie puste, a piasek na nich jest drobniutki niemal jak cukier puder. Dodatkowo morze jest błękitne i przejrzyste. Przez długie lata półwysep Samana był niezamieszkany, dopiero w XVIII wieku pojawili się pierwsi imigranci z Wysp Kanaryjskich. Na początku XIX wieku, kiedy Dominikana była pod okupacją haitańską, pozwolono uprawiać ziemię dawnym niewolnikom z Ameryki Północnej i anglojęzycznych wysp Indii Zachodnich. Kolejne pokolenia tych imigrantów mówiły dość dziwną mieszaniną języka hiszpańskiego i angielskiego (ingles de muelle).

Na północnym wybrzeżu półwyspu leży miasteczko Las Terrenas. Miasteczko to w bardzo niedługim czasie stało się centrum turystycznym regionu. Przełożyło się to na bardzo gwałtowny wzrost ludności. Obecnie miejscowość liczy już sobie 14 tysięcy mieszkańców, co biorąc pod uwagę, że powstała ona pod koniec lat 80 XX wieku jest osiągnięciem wartym odnotowania. W Las Terrenas jest sporo różnych mniejszości narodowych, najliczniejszą grupę stanowią Francuzi, a następnie Włosi, Szwajcarzy i Niemcy.

Jest to miejscowość dla turystów o specyficznych zapotrzebowaniach. Nie ma tu bowiem tłumu gości, pięciogwiazdkowych hoteli, kasyn itp. Panuje tu raczej cisza i spokój, nie mniej jednak oferta wszelkiego rodzaju rozrywek jest imponująca. Szczególnie zachwyceni będą ludzie lubiący aktywnie spędzać czas. Bardzo modne jest nurkowanie, żeglowanie, jazda na nartach wodnych, czy jazda konna. Po całym dniu można sobie usiąść w przytulnej kawiarence nad brzegiem morza i wysączyć drinka.

Półwysep ten jest raczej wybierany przez turystów indywidualnych, nie lubiących tłumów i hałasu. Jedni zachwycają się wspaniałymi plażami, inni przyjeżdżają zwiedzić Park Narodowy w Las Haitises po drugiej stronie zatoki, a jeszcze innym frajdę sprawia spacer po pięknych lasach namorzynowych i zwiedzanie sekretnych jaskiń, których jest tam bez liku. Władze Dominikany chcą z półwyspu zrobić kolejne olbrzymie centrum turystyki: budowane są nowe drogi, duże, międzynarodowe lotnisko. Jednak chyba właśnie wtedy czar Półwyspu Samana pryśnie.

Wielu Dominikańczyków przyjeżdża w ten rejon w poszukiwaniu pracy, głównie w branży turystycznej. W większości wynajmują oni mieszkania w zachodniej dzielnicy miasta - Los Charamicos. Ta część miasta odznacza się typowym, dominikańskim klimatem. Mnóstwo tu krętych, zatłoczonych uliczek, ze starymi charakterystycznymi budynkami. Niemal w każdej restauracji podstawą są dania z kuchni lokalnej, niektóre dodatkowo mają w swoim menu przepyszne specjały rybne.

El Batey to ośrodek turystyczny po wschodniej stronie zatoki. Tam ekskluzywne hotele przeplatają się z małymi sklepikami z pamiątkami i kawiarenkami.

Początki tego miasta, a dawniej osady, łączone są z rokiem 1939. Wtedy to została ona założona przez uchodźców żydowskich. Dostali się oni tam za sprawą dyktatora Trujillo. Chcąc bowiem poprawić swój wizerunek po masakrze na Haiti, zaoferował on azyl polityczny Żydom, prześladowanym w Niemczech. Właśnie ta grupka osadników dała początek świetnie obecnie prosperującemu w mieści przemysłowi mleczarskiemu i wędzarniczemu. Część uchodźców pozostało na wyspie, zawierając tam małżeństwa i zachowując swoją wiarę, jednak większa część przeniosła się gdzie indziej. Na miejscu tych, co odeszli pojawiło się wielu emigrantów z Niemiec, Austrii i Europy Wschodniej. Obecnie nie mieszka tu już wielu potomków pierwszych osadników, jednak gmina żydowska w El Batey, utrzymuje z własnych funduszy niewielką synagogę (Sinagoga de la Comunidad Judia de Sosua). Obok synagogi można znaleźć Muzeum Gminy Żydowskiej w Sosui. W jego wnętrzu znajduje się udokumentowana historia przybycia do miasta Żydów. Poza dokumentami są również fotografie z lat czterdziestych XX wieku, a także pierwszy telefon w mieście.

Nocne życie w licznych dyskotekach, barach i restauracjach zaczyna się już po północy i trwa aż do śniadania. Największym zainteresowaniem region cieszy się w październiku podczas corocznego Puerto Plata Jazz Festiwal. Podczas jego trwania zjeżdżają się tu wykonawcy z USA oraz całych Karaibów. Po całonocnej zabawie większość turystów wybiera się na pobliskie, piękne plaże, gdzie mogą oddawać się spokojnemu wypoczynkowi, a także licznym sportom wodnym.